Via het diabetesteam in het ziekenhuis werd medisch pedagogisch begeleider Anne Schets betrokken bij het gezin, met de vraag om moeder te ondersteunen bij het inpassen van de diabeteszorg in hun dagelijks leven.

Medisch pedagogische begeleiding helpt kinderen en ouders om met een chronische ziekte om te gaan, zelfvertrouwen op te bouwen en het dagelijks leven zo normaal mogelijk te houden.

Vanwege de taalbarrière vertelt Anne het verhaal van Abdulmalek. “Omdat zowel Abdulmalek als zijn moeder de Nederlandse taal nog niet beheersten, ging ik heel praktisch met ze aan de slag in het leren omgaan met diabetes. We maakten lijsten met afbeeldingen van voedingsmiddelen en de bijbehorende koolhydraten. Dit gaf haar houvast. In het begin was het zoeken en rekenen, maar al snel zag ik haar groeien in vertrouwen en vaardigheid.”

Voorbereiding op de insulinepomp
Na verloop van tijd schatte het diabetesteam in dat dit gezin klaar was om de overstap te maken naar de insulinepomp. Anne: “Dit hebben we samen zorgvuldig voorbereid. Er zitten veel voordelen aan een insulinepomp, maar er kleven ook nadelen aan. Het is dus belangrijk goed te oefenen met de gebruiker. Bij het introduceren van een insulinepomp bij een kind gebeurt dit spelenderwijs, zodat het kind op die manier aan de materialen en handelingen kan wennen.”

Abdulmalek oefende samen met zijn moeder en Anne eerst met een proefpomp. De knuffel van Abdulmalek werd als patiënt ingezet en kreeg als eerste het pompje aangesloten. Door te oefenen, te herhalen en vooral door het samen te doen, groeide het zelfvertrouwen van moeder en zoon.

Na een maand kon Abdulmalek starten met de insulinepomp, die voor hem inmiddels vertrouwd voelde. Zijn moeder vond het wat spannender, maar dankzij de uitgebreide voorbereiding samen met Anne, in combinatie met een duidelijk stappenplan, verliep de overgang soepel.

Een bijzondere band
Anne vertelt verder over de bijzondere band die ze tijdens het traject met Abdulmalek opbouwde. Anne heeft zelf diabetes en draagt dus ook een insulinepomp: “Tijdens mijn huisbezoeken ontstond er iets bijzonders. Abdulmalek sprak toen nog nauwelijks Nederlands, maar we ontwikkelden onze eigen manier van communiceren. Iedere keer als ik binnenkwam, rende hij naar me toe, pakte met een grote glimlach mijn insulinepomp uit mijn zak en gaf mij een pomp-boks met zijn eigen pomp. Achter hem zag ik zijn moeder dan stralen van trots.”

Een grote stap: starten op de basisschool
Toen Abdulmalek vier jaar werd, startte hij op de basisschool. Een belangrijke mijlpaal, zeker in het leven van een jonge diabetespatiënt. In de eerste weken ging Anne daarom een aantal uur per dag mee naar school. Ze ondersteunde de leerkrachten bij het omgaan met de diabeteszorg voor Abdulmalek. Samen brachten ze structuur aan in de dag, zodat Abdulmalek al snel zelfstandig en zonder zorgen naar school kon.

Anne: “Het bijzondere aan mijn werk is dat met medisch pedagogische begeleiding de onzekerheid van cliënten en hun ouders uitgroeit tot vertrouwen. Dat is de reden dat ik, als zijnde ook diabetespatiënt, voor dit werk heb gekozen. Ik kan daarin mijn eigen ervaringen combineren met mijn pedagogische opleiding en mee helpen aan het verkleinen van de rol van diabetes in het leven van een kind.”

Een moment van trots en dankbaarheid
Als dank voor de begeleiding werd Anne onlangs door de moeder van Abdulmalek uitgenodigd om te komen eten. Anne schoof aan een tafel vol heerlijke Syrische gerechten. Anne: “Terwijl ik naar het eten keek, merkte de moeder van Abdulmalek mijn twijfel. Via Google Translate vroeg ze lachend of ik wist hoeveel koolhydraten erin zaten. Ik schudde mijn hoofd, want voor mij waren deze gerechten nieuw. Met zichtbaar plezier en trots legde ze het me uit. Ze wist het allemaal precies te vertellen. Een heel dankbaar moment.”